زباغ خاطرم هرگز نخواهی رفت

ومن هرگز نخواهم برد از خاطر نگاه مهربانت را

به گل هایی که می رویند و می خشکند

به دل هایی که می آیند و می سوزند

محبت از نهاد سینه ام بیرون نخواهد شد

مرغ دل همیشه نغمه پرداز تو خواهد بود

وگل های اقاقی گلستان خیالم

خیالت را به سر دارند

و پیچک های یادم

به دیوار محبت های دیرین تو می پیچد

آوای تو در گوش جانم سخت می پیچد

نگاه آشنایت در نگاهم گرم می خندد

وقلب من همیشه خوشه چین خاطرات شاد

دیرین تو خواهد بود ...

نامه من قدری دیر شد

« مدتی این مثنوی تأخیر شد »

فکر کردی نامه ات را باد برد

یا فلانی دوست را از یاد برد

گفته ای شل گشته پیچ خنده ات

غم شده سنجاق در پرونده ات

نیست در مکتوب تو الحان شاد

خنده هایت را حسابی برده باد

طنز خود را در کجا کردی نهان

بر کشیدی از چه رو زیپ دهان

بسته ای شاید حکایت خانه را

کرده ای گم خنده رندانه را

نامه ات خالی است از شادی و شور

پس کجا شد آن نشاط و آن سرور

راست گفتی شعر من غمگین شده

چهره اش هم اندکی پرچین شده

روی دیواری اگر بینند چاک

خنده از روی لبش سازند پاک

روی شاخه گر بخندد یک انار

می کنندش آبلمبو با فشار

بخیه کفشم اگر خندان شود

این گرفتاری دو صد چندان شود

گر بخندد لحظه ای کبک دری

می زنندش تا بیفتد یک وری

طنز گویان خنده سازی می کنند

دیگران پرونده سازی می کنند

گر بخندی از ته دل قاه قاه

می کشانندت به سوی دادگاه

گر بخندی ، عامل بیگانه ای

چرخ استکبار را دندانه ای

گر بخندی لحظه ای ، حتی به خویش

دیگری آن خنده را گیرد به ریش

گویدت منظور تو من بوده ام

آنچه گفتی من خودم فرموده ام

گفته ای دیوار تا در بشنود

گفته ای افسار تا خر بشنود

حرف خود را سخت وارو گفته ای

اسب ما را نیز یابو گفته ای

گفته ای می چرخد این چرخ فلک

بوده منظورت فلانی ، ای کلک

غافلند این عده از جادوی طنز

زین سبب رم می کنند از بوی طنز

پسته زیر سنگ خندان می شود

صاحب یک دانه دندان می شود

طنز را علت خود آنان شدند

مایه تفریح این و آن شدند

چهره هاشان جملگی سرد و عبوس

حرف هاشان پوچ و بی معنا و لوس

خلق را خواهند گریان روز و شب

خنده را جارو کنند از روی لب

بس که لبریز است از غم ، جام جم

« جام جم » را گفت باید « جام غم »

تا که پیچ رادیو وا می شود

های های گریه پیدا می شود

من برآنم تا بخندم قاه قاه

قاه قاهم را رسانم تا به ماه

گریه را ریزم درون سطل ماست

« خنده بر هر درد بی درمان دواست »

پس تو هم تا می توانی خنده کن

خنده هایت را به ریش بنده کن

دوست دارم ای رفیق مهربان

گل فشاند خنده حتی در خزان

آرزو دارم لبت خندان شود

کام تو شیرین تر از قندان شود !

ما ز تلخی های دوران دلخوریم

چای خود را قند پهلو میخوریم

باز کردیم از جبین خود چروک

تا که ساز خنده را سازیم کوک

خنده از گردون فراتر می زنیم

ساز خود بر سیم آخر می زنیم

گر بیاید نامه ای از سوی دوست

ما نمی گنجیم دیگر توی پوست

محو آن اشعار عالی می شویم

واقعا حالی به حالی می شویم

خنده ای جانانه از دل می کنیم

غصه و اندوه را ول می کنیم

می رسانی ای رفیق خوش کلام

بچه ها را یک به یک از ما سلام

عرض ما تبدیل می گردد به طول

می کند خواننده را کم کم ملول

نامه ام را می کنم اینجا تمام

بیش از این عرضی ندارم ، والسلام

عمران صلاحی

در زمانی که نمی گویم کی

در زمانی که نمی باید گفت

مردکی را که نباید نامش فاش شود

من دیدم

او به من گفت پیامی که...

نمی گویم چیست

چون ز افشای سخن معذورم

پاسخش دادم ،

لیک

پاسخم بود به « کلی سری »

او جوابم را داد

باز پاسخ دادم

پاسخ محکم و دندان شکنی

او سپس گفت : « چطور ؟ »

من به او گفتم

« مردک به تو چه ! »

اینک از جمع شما ،

معذرت می خواهم

تا نرنجید از من

چون ز افشای سخن ، معذورم

علیرضا عالی پیام

هوا چوخ ناجوانمردانه سرد است ، آی ...

« منیم دیل دان »

که یعنی از دل من

( فارس ها گویند ! )

برآید ناله ای پرسوز

از این سرمای وحشتناک مثل « بوز »

یعنی یخ !

به روی شانه ام صاندوخ های پارتاخال مانده است

و یک مأمور شهریدار

– که یعنی شهرداریلار –

همین امروز

ز سوی دکه تا منزیل مرا رانده ست !

و من افسوس ، گمگینم !

ازین سنگینی « داش » سار صاندوخ لار

در این سرمای پر از « گار »

- یعنی برف!

به منزیل می رسیم ، هشکیم میان منزیل ما نیست

ندا در می دهم :

فریاد بر گوش تو ای اینسان !

عظیما ، جعفرا ، گول باجیا ، مش ممدّا ،

جبار و جیرانا !

کسی آن جاست !؟

اولوم من ( من بمیرم )

هیچ کس آیا میان بیز اویمیز نیست؟

کسی « بوردا » نمی آید که صاندوخ مرا « ال دن » فرو گیرد؟!

خدایا

من چی تنهاییم!

صدایی در نمی آید ز یک « بیل بیل »

مرا تنهاست اکنون « دیل »

( که این « دیل » را که من می گویم اینک

این همان ،

در فارسی ، « گلب » است

همان ، کو می شود اعمالی جراحی به روی آن ! )

هاوا دلجیر

خیابان تنگ

« گاپ » لار بسته

« شوشه » لار شکسته

و « اوشاقلار » رفته از « بوردا » به « هاردا » یی که می دانید

ولی جیران

کوجا رفته است؟

هوا سرد است !

Yüzlerce soğuk namlu üzerime çevrildi

Yüzlerce demir tetik aynı anda gerildi

Anne, beni söğüdün gölgesinde vurdular

Öpmeye kıyamadığın oğlun yere serildi.

Üşüştü birer birer çakallar üzerime,

Üşüştü her bir yandan göğsüme, ciğerime.

Anne, beni leş gibi yiyip talan ettiler,

Teşhis edilmek için savurdular önüne.

"Yeryüzündeki acıların

Hepsini, hepsini tattım

Heder oldum, ekmeğime tütün kattım

Beni milyon kere yaktılar üst üste

Bir Anka kuşu gibi anne

Kendimi külümden yarattım.”

Geceler tanır beni; konarım göçerim ben

Geceler tanır beni; kan damlar içerim ben

Anne, sen beni unut karanlığın bağrında

Kırmızılar ekerim, siyahlar biçerim ben.

Suçüstü yakalandım bölüşürken kalbimi

Suçüstü, kelepçeyle yardılar bileğimi

Anne, ben diyar diyar umudun savaşçısı

Bir tutam sevgi için dağladım gözlerimi.

”Promethus' tum, çiviyle çakılırken taşlara

Ciğerimi kartallara yedirdim

Spartaküs'tüm, köleliğin çığlığında

Aslanlara yem oldum, tükendim

Kör kuyuların dibinde Yusuf'tum

Kerbela çölünde Hüseyin

Zindanlarda Cem Sultan, sehpada Pir Sultan

Kaçıncı ölmem, kaçıncı dirilmem bu

Tanrılardan ateş çaldım

Yüzyıllarca tutuştum, üst üste yandım.

Bir Anka kuşu gibi anne, bir anka kuşu gibi

Kendimi külümden yarattım.”

مهندس عمران موجودی است نسبتا نجیب که عمدتا در

بیابانها و کنار محل های مخروبه زندگی می کند و به

ندرت برای غذا خوردن و جفت گیری به شهر می آید .

گونه آبزیش عمران آب نامیده می شود، گونه کوهی آن

نقشه بردار و دسته اهلی آن دردفتر فنی مشاهده شده است و

نوع وحشی و درنده آن در نهایت پیمانکار می شود.

البته اینم بگم که قصد توهین به این رشته رو نداشتم چون حرفه خود من همینه

یه خسته نباشیدم به همه مهندسای عزیز میگم ، مخصوصا اونایی که ناظرن

واقعا خسته نباشید

Beni burada arama

Arama anne

Kapıda adımı sorma

Saçlarına yıldız düşmüş

Koparma anne ağlama.

”Kaç zamandır yüzüm tıraşlı

Gözlerim şafak bekledim

Uzarken ellerim kulağım kirişte

Ölümü özledim anne

Yaşamak isterken delice

Ah... verebilseydim keşke

Yüreği avucunda koşan her bir anneye

Tepeden tırnağa oğla

Ve kıza kesmiş bir ülkeye armağan

Düşlerimle sınırsız diretmişliğimle genç

Şaşkınlığımla çocuk devrederken sırdaşıma

Usulca açılıverdi yanağında tomurcuk

Pir Sultan'ı düşün anne,Şeyh Bedrettin'ni,Börklüce'yi

İnsanları düşün anne

Düşün ki yüreğin sallansın

Düşün ki o an güneşli güzel günlere inanan

Mutlu bir Yusufcuk havalansın.”

Beni burada arama

Arama anne

Kapıda adımı sorma

Saçlarına yıldız düşmüş

Koparma anne ağlama.

”Yani benim güzel annem

Ala şafağında ülkemin yıldız uçurmak varken

Oturup yıldızlar içinde kendi buruk kanımı içtim

Ne garip duygu şu ölmek

Öptüğüm kızlar geliyor aklıma

Bir açıklaması vardır elbet...

Geride masa üstünde boynu bükük kaldı kağıt kalem

Bağışla beni güzel annem

Oğul tadında bir mektup yazamadım diye kızma bana

Elleri değsin istemedim

Gözleri değsin istemedim

Ağlayıp koklayacaktın

Belki bir ömür taşıyacaktın koynunda

Yaşamak ağrısı asıldı boynuma

Oysa türkü tadında yaşamak isterdim.”

Beni burada arama

Arama anne

Kapıda adımı sorma

Saçlarına yıldız düşmüş

Koparma anne ağlama.

“Kısacası güzel annem

Bir çiçeği düşünürken ürpermek yok

Gülmek umut etmek, özlemek

Ya da mektup beklemek

Gözleri yatırıp ıraklara

Ölmek ne garip şey anne

Baba olamayacağım örneğin

Toprak olmak ne garip şey anne

Beni burada arama anne

Kapıda adımı sorma

Saçlarına yıldız düşmüş

Koparma anne, ağlama

Bekle beni anne

Bir sabah çıkagelirim

Bir sabah anne bir sabah

Acını süpürmek için açtığında kapını...”

دروغ می گفت...

دیگری را دوست میداشت ، بارها گفتم دوستم داری؟

گفت : آری

تا دیری خاموش بودم ولی آخر از پای شکیها افتادم و گفتم تو را خواهم بخشید

آیا دل به دیگری بستی؟

گفت : نه !!

فریاد زدم بگو راستش را. تو را خواهم بخشید و از گفته هایت هر چند سنگین خواهم گذشت

عاقبت با آرزوی فراوان آمد و گفت :

مرا ببخش ، دیگری را دوست دارم

گفتم  حال که تو سالها به من دروغ گفتی ، این بار من به تو دروغ گفتم

تو را هرگز نخواهم بخشید...

فرزند، می بینی که من چگونه تسلیم حوادثم، مثل من باش، از جهان کناره گیر شو.

خوشبختی و کامروایی میسر نیست.بکوش که تسلیم و خرسند باشی.

خوب و مهربان باش.جبین به نور تقوی روشن دار.

همچنان که خورشید شرار خود را در آسمان ها نمایش می دهد،

تو نیزروح خویش از دریچه ی چشمان آسمانی جلوه گر ساز.

فرزند، در این جهان کسی خوشبخت و کامروا نیست.

زمان برای همه کس چیزی ناقص و ناتماست.

چیزیست مبهم و تاریک که عمل ما را نیز از آن ساخته اند.

آری، همه ی جهانیان از سرنوشت خود ناخرسند و بیزارند.

چه تقدیر ملال انگیزی! همه ی خلق، در پی خوشبختی، از همه چیز محرومند،

و افسوس که «همه چیز» را هم مفهوم ناچیزیست!

هر کس در این جهان، به سهم خود در طلب و آرزوی همین «ناچیز» است،

که حرفی، اسمی، اندک ثروتی، یا نگاه و تبسمی بیش نیست!

بزرگترین شهریار جهان، اگر بی عشق باشد، از نشاط و خوشی بی بهره است.

گاه صحرا ی پهناور نیز به قطره ی آبی نیاز دارد.

آدمی چاهی است که همیشه تنهایی در آن تکرار می شود.

این سپهر بلند که به آلام و رنج های ما آگاهست،

بر ایام عبث و پر آوای حیات ما به چشم ترحم می نگرد،

و هر بامداد، سپیده دمان ما را با اشک های خود می شوید.

خداوند در هر گام راهنمای ماست،

و ما را بدانچه خود هست و بدانچه ما خود هستیم، دلالت می کند.

فرزند عزیز، از وجود اولاد آدم و از هر چیز این خاکدان حقیقی برمی خیزد،

و آن حقیقت پاک، که باید با آن هماهنگ شویم، و هر صاحبدلی بدان می تواند رسید،

اینست که: دشمنی نباید کرد، و دوست می باید داشت، وگرنه از همه چیز ناخرسند و نالان باید بود! 

در بهمن 1378، هنگام ریاست جمهوری محمد خاتمی ، کنگره ای مرکب از 230 نماینده ایران، لبنان، مالزی، جمهوری آذربایجان، هند، فرانسه، آمریکا به ابتکار وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بنام "همایش بزرگداشت علامه محمد باقر مجلسی " در تهران تشکیل شد که هدف آن در نطق افتتاحیه وزیر ارشاد « تجلیل از خدمات علمی و فرهنگی و مذهبی علامه مجلسی و نقش شگرف آن بزرگوار در پیشرفت اندیشه و معارف اسلامی » اعلام شد. همین وزیر ادامه داد «  که اگر این علامه اقدام به گردآوری احادیث و روایات ائمه اطهار نمی کرد لطمه ی جبران ناپذیری به جهان تشیع وارد می شد، و امروز وظیفه ماست که این میراث گرانبها را قدر بدانیم و شناخت آن را هر چه بیشتر توسعه دهیم. »

آقای مجلسی در قرن یازدهم هجری یعنی در پایان عصر صفوی میزیست، در کتاب 24 جلدی خودش که به عربی نوشته شده، و بعدا خودش گزیده هایی از آن را در چند اثر فارسی خویش آورده است، بیش از یک میلیون حدیث گردآوری کرده است که به نوشته ی خود او همه آنها از« منبع زلال سرچشمه ی وحی و الهام و از جانب مستقیم ائمه طاهرین » به او رسیده است.

کتاب بهارالانوار تقریبا در همان سالهایی نوشته شد که دیکسیونر فلسفی ولتر در قرن روشنگری اروپا نوشته می شد.

در اینجا چند نمونه حدیث از آن کتاب را نقل می کنم و آگاهی بر بقیه آنها را به مراجعه مستقیم خودتان به نمونه عربی بهارالانوار یا به خلاصه فارسی آن بنام « حلیـــة المتقین » که توسط خود مؤلف انجام گرفته است واگذار می کنم.

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل

 1-    گشاده دست باش وجاری. (مثل رود)

2-    همیشه مهربان باش. (مثل خورشید)

3-    اگر کسی اشتباه کرد آن را بپوشان. (مثل شب)

4-    اگر عصبانی شدی خاموش باش. (مثل مرگ)

5-    پاک باش و کبر نداشته باش. (مثل خاک)

6-    در خطا عفو داشته باش. (مثل دریا)

7-    اگر می خواهی دیگران خوب باشند خودت خوب باش. (مثل آینه)

تقدیم به بهترینم

زرد و نیلی و بنفش

سبز و آبی و کبود

با بنفشه ها نشسته ام

سالهای سال

صبحهای زود

در کنار چشمه سحر

 
سر نهاده روی شانه های یکدگر

 
 گیسوان خیس شان به دست باد

چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم

رنگ ها شکفته در زلال عطرهای گرم

 
می تراود از سکوت دلپذیرشان

بهترین ترانه

 
بهترین سرود مخمل نگاه این بنفشه ها

می برد مرا سبک تر از نسیم

از بنفشه زار باغچه

تا بنفشه زار چشم تو که رسته در کنار هم

زرد و نیلی و بنفش

سبز و آبی و کبود

با همان سکوت شرمگین

با همان ترانه ها و عطرها بهترین هر چه بود و هست

 
بهترین هر چه هست و بود

در بنفشه زار چشم تو

من ز بهترین بهشت ها گذشته ام

من به بهترین بهارها رسیده ام

ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من

لحظه های هستی من از تو پر شده ست

آه

در تمام روز

 
در تمام شب

در تمام هفته

در تمام ماه

در فضای خانه کوچه راه

در هوا زمین درخت سبزه آب

در خطوط درهم کتاب

در دیار نیلگون خواب

ای جدایی تو بهترین بهانه گریستن

بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام

ای نوازش تو بهترین امید زیستن

در کنار تو

من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام

 در بنفشه زار چشم تو

برگهای زرد و نیلی و بنفش

عطرهای سبز و آبی و کبود

 
نغمه های ناشنیده ساز می کنند

 
بهتر از تمام نغمه ها و سازها

روی مخمل لطیف گونه هات

غنچه های رنگ رنگ ناز

برگهای تازه تازه باز می کنند

بهتر از تمام رنگ ها و رازها

خوب خوب نازنین من

نام تو مرا همیشه مست می کند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعرهای ناب

 
نام تو اگر چه بهترین سرود زندگی است

من ترا به خلوت خدایی خیال خود

بهترین بهترین من خطاب میکنم

بهترین بهترین من

می گرایم به سکوت و به تو می پیوندم

بادبان ها به سوی باغ سحر می بندم

من به دریاهای چشم تو رفتم از دست

مگر امواج به گلبرگ کران آرندم

صدف کوچک دل را به جنون های نگاه

از دو دریای عمیق ابدی آکندم

گل امواج غریبم که بر این پهنه ی دور

به سعادت های غربت خود خرسندم

آن گیاهم که شبی روید و پژمرده شود

حسرت باغ سحر، یخ زده در آوندم

شبنمی را مانم در سحر جنگل سبز

نورها سردی اندوه نمی پرسندم

همچو فواره ای افراشته، از گریانی

پیکرم ساقه ی اشک است، ولی می خندم

سلام به همه

این اواخر رفته بودم تبریز تا مدرکمو از دانشگاه بگیرم ، خیلی وقته که مونده بود و نرفته بودم سراغش.

از قضا زد و دختر صاحب خونه قبلیمو که 3 سال تو خونشون مستأجر بودم و دیدم.

به رسم ادب وایستادم و یه سلاملیک خیلی ساده و گذرا باهاش کردم که محتواش شامل احوال پرسی مختصر از خودشو خونوادش می شد.

تو همین حیث و پیث یکی از سگای وحشی دانشگاه بنام آقای حراست ، مثل گرگی که 1 ماهه هیچی نخورده بهمون حمله کرد.

گیر داد به ما ، منم که دانشجو نبودم ، کارت شناسایی بهش ندادم و کارمون به دعوا کشید که چرا دارین صحبت می کنین !!!!

خلاصه قضیه تو دفتر حراست فیصله پیدا کرد ولی یه لحظه فکر کردم مدرکمو از دانشگاهی گرفتم که همه مسئولاش برادرزاده طالبانن !!!!!!

مونده بودم که خدایا امضای طالبان زیر مدرکمه یا امضای یه انسان با شعور ؟!!

دلم به حال خیلیا حتی خود حراستیا سوخت.

کجای دنیا احوال پرسی و سلاملیک با آشنا جرمه؟

حالا یه سری جملات آقای خمینی و نوشتم که راجع به دانشگاهه.

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل